Home Persoonlijk Afscheid van papa
Afscheid van papa

Afscheid van papa

29 juni 2020

Je bent nooit voorbereid op het verlies van een ouder.

Ik was helemaal niet voorbereid op maandag 17 februari 2020.

 

Schrijven is mijn therapie. Wat ik niet direct kan verwoorden schrijf ik van mij af. 

Vaak doe ik er niets mee. Maar eens geschreven, voelt het als een opluchting. 

De dag van papa zijn plotse overlijden schreef ik.

Mijn brein kon niet bevatten wat er zonet was gebeurd.

Door het neer te schrijven kan ik het misschien beter begrijpen.

 

Ik wil jou niet achterlaten.

Want ik verlies niet alleen jou. 

Ik verlies ook een deel van mezelf. 

Ik verlies een deel van mezelf die alleen jij kent.

 

Er wordt aangebeld. 

Ik open mijn ogen en het is nog donker.

Heb ik dit nu net gedroomd?

Er wordt opnieuw aangebeld.

Deze keer enkele keren na elkaar.

Haastig.

Louis blaft niet.

Vreemd. 

Kamerjas aan, bril zoeken. 

04u44 geeft de klok aan. 

 

Ik ren de trap af. Door het glas van mijn voordeur zie ik een man staan. 

Wie is die man?

Waarom belt hij midden in de nacht aan? 

Terwijl ik de sleutels van het slot draai zie ik mama rechts staan.

Mama? Wat doet Mama hier?

Ik open de deur. 

Voor heel even staat de hele wereld stil. 

Mama? Wat doe jij hier? Is er iets met Papa gebeurd? 

En wie zijde gij?

Dokter – “Ik ben de dokter.”

Welke dokter? denk ik bij mezelf.  

Mama – “Papa is overleden.”

Dokter – “Jouw vader is overleden.”

Wat?… 

 

Ik loop verward naar de woonkamer. Met mijn handen op mijn gezicht. 

Mama en de dokter volgen. 

Mama herhaalt dat papa overleden is.

Ze heeft me proberen bellen. 

Fuck. Waarom zet ik mijn telefoon iedere nacht op vliegtuigstand? 

Iets aan papa zijn hart.

Ambulance.

Brandweer.

Brancard door het raam. 

Blauwe zwaailichten.

Paniek. 

Ik omhels mama.

Ik huil. Maar er komen geen tranen. 

Waarom komen er geen tranen? 

Dit is niet echt. 

Dokter – “Kom, we gaan even zitten”

‘Ik heb hier gisterenavond nog aan gedacht’, zeg ik luidop. 

Waarom heb ik hier gisteren nog aan gedacht? 

Een voorgevoel? 

Nog meer vragen. 

Geen enkele vraag krijg ik verwoord. 

Wat? Euh? Hoe? Wat? Wanneer? Hoelang? Waarom?

 

De dokter legt uit wat er is gebeurd.

Ik zie de dokter spreken, maar ik hoor hem niet. 

Mijn hoofd zit in een roes. 

Dit is niet echt. 

Hé, de wekker gaf 4:44 aan toen er werd aangebeld. 

Mijn gedachten schieten van links naar rechts.

 

Mama – Papa ligt nog op intensieve zorgen, we kunnen nog afscheid van papa nemen. 

Ah, papa is nog bij bewustzijn dan? 

Mama – Neen Virginie, papa is overleden. 

Ah, ja… Juist…

 

Papa is overleden om 03u56. 

Hé, dat is vier voor vier. 

Om vier uur vierenveertig werd ik wakker gebeld.

Mis ik hier een of andere boodschap? 

Ik ben hopeloos op zoek naar enige logica om me aan vast te klampen. 

De dokter vertrekt. 

Verwarring, vragen, ongeloof. 

Zo weinig tijd.

Fuck. Wat gebeurt er nu? Wat moeten we doen? 

Ik ren terug naar boven. 

Lenzen in. Haar kammen. Tandenpoetsen. 

Kleren kiezen. Ik kan maar niet kiezen wat ik ga aantrekken.

Ik word kwaad op mezelf omdat ik maar niet kan beslissen wat ik wil dragen. 

Wat maakt het uit wat ik draag? 

Ik neem mijn favoriete jeans. 

Neen, die leg ik terug. Ik wil niet dat die jeans een pijnlijke herinnering wordt.

Waar denk ik toch allemaal aan? 

Ik treuzel verder. 

 

We rijden naar het ziekenhuis. 

Ongeloof. Roes. Is dit echt?

We volgen de verpleegster. 

Ze wandelt naar een geopende deur. 

Ik hou halt.

kan ik dit aan?

Ga ik papa herkennen?

Ik zie papa in mijn ooghoek liggen. Ik draai me om, met mijn rug tegen de muur. 

Mijn handen voor mijn mond. 

Ik huil maar er komt geen geluid. 

Even waan ik me in een of ander scène uit een film. 

Nee, dit is niet echt. 

Toch? 

 

Ik ga de kamer binnen. Daar ligt papa. 

Vredig.

Stil.

Te Stil. 

 

Wat ik zie strookt niet met het beeld die ik heb van papa. 

Geen geluid.

Geen ademhaling.

Geen zenuwtrekjes. 

De stilte is oorverdovend. 

Voor het eerst in mijn leven begrijp ik hoe stilte oorverdovend kan zijn. 

 

Papa. Papaatje toch. 

 

Papa voelt nog warm aan. 

Zijn handen zijn gekruist. 

Ik ga naast hem zitten en leg mijn hand op zijn bovenarm. 

Ik huil. 

Papa ziet er zo papa uit.  

Hij gaat ieder moment wakker worden. 

Ja. Dat gaat er gebeuren. 

Ik schud lichtjes aan zijn arm. 

Word dan toch wakker! 

Ik schud opnieuw aan zijn arm.

Deze keer iets harder.

Ik weet dat hij niet meer wakker zal worden.

En toch wil ik hem door elkaar schudden. Kom terug!

Ik ben hier helemaal niet klaar voor. 

Ik leg mijn hoofd half op zijn schouder, half op zijn borst.

Tranen vloeien. 

Het is de eerste keer dat het me opvalt dat papa zo’n zachte huid heeft. 

Dat heb ik dan van papa.

Papa draagt zijn halsketting nog.

De verpleegster maakt de halsketting los. 

Op dat moment valt papa zijn mond zachtjes open. 

Ik verberg mijn gezicht instinctief in zijn schouder. 

 

Terwijl mijn hoofd rust op zijn borst vind ik een soort rust. 

Rust in de tornado van emoties die zich volledig laat gaan. 

Ik voel me gerustgesteld.

Papa ziet er zoals papa uit. 

Dit moment voelt goed. 

Goed is niet het juiste woord.

Vertrouwd.

Een vertrouwd gevoel. 

 

Mama, mag ik even alleen zijn met papa?

 

Papaa’tje. Word dan toch wakker! 

Wat zie ik je graag. Oh wat ga ik je missen.

We moeten nog zoveel dingen samen doen. 

Je moet nog zoveel mooie momenten meemaken.

Ik schud je opnieuw. 

Ik bestudeer ieder detail in jouw gezicht.

Op zoek naar enig teken van leven.

 

Niets.

Stilte.

Rust.

Vredig.

Zacht. 

 

Ik wil papa niet achterlaten. 

Zolang ik naast hem zit is het allemaal niet echt. 

Ik wil de komende dagen alleen maar naast papa zitten. 

Zoekend naar enig teken van leven.

Maar dat kan natuurlijk niet.

Papa moet naar het mortuarium.

Het is hartverscheurend om papa achter te laten.

Afgrijselijk ondraaglijk, zo voelt het.

 

Het verlaten van de kamer voelt als een deel van mezelf achterlaten in de kamer. 

Een deel van mezelf die ik nooit meer terugkrijg.

 

Ik wil jou niet achterlaten. 

Want ik verlies niet alleen jou. 

Ik verlies ook een deel van mezelf. 

Ik verlies een deel van mezelf die alleen jij kent.

 

9 reacties

Avatar
Heleen 29 juni 2020 - 15:52

Mooi Virginie.
Mooi in een heel triest verhaal.
Xxx

Reply
Avatar
Heleen 29 juni 2020 - 15:52

Mooi Virginie.
Mooi in een heel triest verhaal.
Xxx

Reply
Avatar
Michiel 29 juni 2020 - 16:09

Pfff… mooi geschreven, zo herkenbaar..moest ff een traantje wegpinken. Zorg wel goed voor jezelf en je familie. Zo moedig om je zo bloot te geven.

Reply
Avatar
Kevin 29 juni 2020 - 17:46

De tranen komen zelf mij spontaan in de ogen.
Mooi geschreven.
Xxx

Reply
Avatar
Sarah Nietvelt 6 juli 2020 - 11:48

Wat intens en mooi en straf dat jij deze emoties kan beschrijven.
Hier een storm van tranen
Blijf het doen.
Wie weet volg ik je wel.
Sarah N.

Reply
Avatar
vera 29 juni 2020 - 17:47

Ik huil om je verdriet dat ik zo sterk aanvoel.
Ik huil om het verdriet van mijn papa. Al 12 jaar.

Reply
Avatar
Henk 29 juni 2020 - 19:56

Rouwen is soms een hard proces. Neem je tijd, koester de herinneringen, en zoek terug plezier in passies, werk, familie, vrienden…
Veel sterkte gewenst om dit te verwerken en te boven te komen!

Reply
Avatar
Annick 29 juni 2020 - 22:58

Mooi verwoord Virginie! Het is niet gemakkelijk om dit verdriet te omschrijven daar is ook moed voor nodig; Het beste!

Reply
Avatar
Sylvia 3 juli 2020 - 12:25

Virginie,

Je hebt dat heel mooi verwoord zoals het op dat moment geweest moet zijn. Heel erg, niet te geloven en hartverscheurend 😢
Ik ben ook zo bang tegen het moment dat dit ooit zal gebeuren…

Heel veel sterkte voor jou en je mama…🌸

Dikke knuffel,
Sylvia

Reply

Laat een reactie na

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.